Verslag bezoek Jan en Ada Plagge aan Travnik van 7 tot 13 april 2010.

Tijdens de vakanties van 2008 en 2009 naar Bosnië werden wij geconfronteerd met de armoede in dit mooie land. Er waren reeds contacten in Travnik en in 2009 hebben wij voor het eerst kleding vanuit Nederland meegebracht.

We hadden echter behoefte aan meer structuur om de kleding op de juiste plaats te krijgen.

In december 2009 hebben we contact gelegd met de Stichting Bosnische Toekomst. De stichting heeft ons vervolgens in contact gebracht met Amela Skrobo. Amela moedigde ons aan om zoveel mogelijk mee te nemen bij ons volgende bezoek.

Zo gebeurde het dat we op 4 april met een afgeladen auto en onze caravan aan de haak vanuit Anna Paulowna richting Bosnië vertrokken. Na overnachtingen op een autohof in Duitsland en op een mooie camping in Slovenie, arriveerden we op 7 april aan het eind van de middag op de camping achter het hotel “Carousel” in Vitez, ongeveer 10 kilometer van Travnik.

De volgende dag, donderdag 8 april, hadden we een afspraak in het huis van het Nederlandse militaire Liaison and Observation Team in Travnik met Alma, een tolk die Jan nog kende van zijn uitzending namens de Koninklijke Marine naar Travnik in 2005.

Amela, onze contactpersoon namens de stichting Bosnische Toekomst, arriveerde rond 11 uur. Een leuke en gezellige jonge meid die met ons op stap zou gaan om de kleding en dergelijke rond te brengen.

Na een gezellige kennismakingslunch hebben we samen met Amela op de camping alles uitgezocht en verdeeld over tassen voor de gezinnen die Amela reeds in haar notitieboekje had staan. Wij hadden de auto vol met kleding voor kinderen en volwassenen; schoenen, dekens, knuffels en speelgoed. Een hele uitzoekerij.

Als eerste gingen we naar Mihret en de buren tegenover hem. De zoon van de buren trekt regelmatig met Mihret op.

Het is schrijnend om te zien hoe Mihret woont: een dak dat niet waterdicht is, schimmel op de muren, een zwart vies plafond, geen water, geen elektriciteit dus ’s avonds een kaarsje aan om een beetje licht te hebben, een vieze wc buiten… Verschrikkelijk, wat is dit triest. Hier zou je wat aan willen doen, maar hoe?

Mihret is blij met de kleding die we hebben meegenomen. Amela wijst hem er intussen nog even op, dat hij alles wel netjes moet houden.

Amela moet om 5 uur naar de tandarts dus de volgende dag verder.

We gaan die vrijdag weer een aantal families langs met onze kleding. Zo ook bij een Oma die in een heel klein flatje woont met – soms één, dan weer twee – kleinkinderen.

Oma heeft een klein pensioentje waar zij het mee moet doen. De moeder van Mehila komt vaak ’s middags met nog vier kinderen bij Oma eten. Mehila van vijf is vandaag blij met de Barbiepop, de kleertjes en de snoepjes die we bij ons hebben.

Later brengen we hier nog een voedselpakket, waar Oma erg blij mee is. Ondertussen had Mehila al nieuwe kleren aan getrokken. Ze was er erg trots op.

Zo gaan we nog langs een aantal andere families. Armoede is troef en als je de oude huisjes ziet, dan vrees je voor de strenge winters.

Gelukkig zijn er een aantal kleinschalige projecten die gedaan worden voor de bevolking, maar er moet nog heel veel gebeuren.

Het weekend is nat en koud met sneeuw. Na het weekend knapt het gelukkig weer op en op dinsdag brengen we samen met Amela nog een bezoek aan het ziekenhuis.

Na de ontvangst door de directrice, gaan we naar de kinderafdeling. We hebben kleding en ongeveer 125 knuffels meegenomen.

De meeste kinderen zijn uit bed en helpen met uitpakken en sorteren van de knuffels. Er was een fotograaf van de krant aanwezig en de kinderen gingen met de knuffels op de foto.

Nadat we bij het ziekenhuis waren uitgezwaaid, moest Amela naar een school voor een presentatie. Na een hartelijk afscheid zijn we terug gegaan naar de camping en hebben de caravan aangekoppeld, om vervolgens naar vrienden in Sarajevo af te reizen.

Al met al zijn het zeer enerverende dagen geweest, waarbij we Amela hebben leren kennen als een hele lieve meid, die haar hart op de juiste plaats heeft. Het is bewonderenswaardig hoe zij zich, naast alle andere activiteiten, inzet voor de zwakkere medemens.

Wij gaan door met het verzamelen van kleding en hopen in de nabije toekomst meer te kunnen betekenen voor de Stichting Bosnische Toekomst.

 Namens de Stichting:

Jan en Ada bedankt voor jullie vertrouwen in onze Stichting en de fijne samenwerking!